Beş Lab, tek bir fırsat altyapısı

Access · Opportunity Lab

Görünmeyen bilgiyi görünür kılar

"Bu fırsat gerçekten var mı, buna uygun muyum, nereden başlarım?"

Fırsatlar nadiren yalnızca liyakate göre dağıtılır. Sosyolog Pierre Bourdieu, kimin öne çıkacağını paranın kendisi kadar belirleyen iki görünmez sermayeyi gösterdi: kültürel sermaye (kurumların gerçekte nasıl işlediğini bilmek) ve sosyal sermaye (kimi tanıdığın). Fırsatlar bilgiyle, bilgi de ağlarla dolaşır: bir arkadaşının arkadaşının bahsettiği burs, birinin danışmanının işaret ettiği fellowship, hiç dahil olmadığın bir grupta dolaşan staj ilanı. Belki kapı açıktır; biz sadece onu duyacak yanlış odada durmaktayızdır. İlk nesil mezunlar için asıl fark yetenek ya da hırs değil, eksik bir köprüdür. Bir mezun ağı da yapısal olarak tam da bu köprünün işlevini görür.

Ama cevap, ilk nesil bireyleri bir şeyleri eksik gören bir çerçeveyle ele almak değil. Tara Yosso, bu topluluğun zaten taşıdığı şeye bir ad verdi: navigasyonel sermaye, yani kendisi için kurulmamış kurumlarda yol bulmak zorunda kalan herkesin, sırf bunu yaparak keskinleştirdiği, bir yolunu bulma becerisi. Bir başvuruyu çözen, kendini bir odaya sokan ya da soğuk bir e-postayla bir hocaya ulaşan her birimiz bu süreçte gerçek bir şey inşa etti; Access bu beceriyi bir araya getirip ortaklaştırmak için var.

Bu yüzden Access bir fırsat listesinden fazlası. Bir liste sana bir şeyin var olduğunu söyler ama hazırlanırken yanında oturmaz. Access, elinde gerçek bir taslak, dürüst bir uygunluk değerlendirmesi ve aklında bir sonraki adımla ayrılabileceğin bir çalışma alanı. Odanın öğrendiği her şey yeniden kullanılabilir bir haritaya dönüşür (bizim Field Notes'umuz 😊), böylece bilgi birinin gelen kutusunda kaybolmak yerine birikir.

Şu anda: gerçekten kazanmış kişilerle bir Fulbright & Chevening paneli ve uygulamalı başvuru kliniği, ayrıca büyüyen, doğrulanmış bir fırsat listesi.

Build · Build Lab

Problemden prototipe

"Bir problemi var olan bir çözüme nasıl dönüştürürüm?"

Fikirlerin çoğu kötü oldukları için ölmez. Çoğu, ekip, yöntem ve işe yarayıp yaramadığını söyleyecek biri olmadığı için daha problem tanımı aşamasında tıkanır. Build, insanları bu duvarın ötesine geçirmek için var. Ve "inşa etmeyi" geniş anlamda kullanıyoruz: yalnızca bir girişim değil, bir STK, bir araştırma projesi, bir topluluk girişimi, bir hizmet, bir ürün: kısacası başında olmayan ama sonunda somut olarak var olan her şey.

Mükemmel koşulları beklemene de gerek yok. Kaynağın kıt olduğu yerlerde gerçek şeyler inşa eden insanları inceleyen Ted Baker ve Reed Nelson, tekrar tekrar gördükleri hamleye bir ad verdi: bricolage, yani elinde ne varsa onu yeniden birleştirerek idare etmek, başkalarının verili kabul ettiği sınırları kabul etmeyi reddetmek. Soru "neye ihtiyacım var?"dan "elimde ne var?"a kayar; bu da CAPITAL'deki "elindeki kuşu kullan" içgüdüsünün eyleme dönüşmüş hali. Build bu ruhla çalışır.

Capital · Funding & Resource Lab

Dört sermaye türüne erişim

"Bunu gerçekten nasıl finanse ederim, para dışında sermaye sayılan ne var?"

Para gerçek, ve yokluğu ilk nesil üreticilerin karşılaştığı en somut engellerden biri; bu yüzden bu Lab fon konusunu ciddiye ve pratik biçimde ele alıyor: AB hibeleri, burslar, vakıf çağrıları ve bir fikri gerçekten okunan bir teklife dönüştürme zanaatı. Ama "sermaye" hiçbir zaman yalnızca nakit olmadı. Bu Hub'ın tamamında geçerli olan Pierre Bourdieu'nün içgörüsü şu: kültürel sermaye (bilgi birikimi) ve sosyal sermaye (ilişkiler), sonuçları para kadar güçlü biçimde belirler.

Bizim gibi bir topluluk sessizce zengindir: başarıyla fon almış mezun, yüzlerce reddi görmüş kurucu, hangi çağrının senin projene uyduğunu bilen araştırmacı. Bu Lab, dört sermaye türünü (finansal, entelektüel, sosyal, beşerî) toplu olarak fonlanabilir kaynaklar sayar; işi, bir projenin eksik olduğu türü ihtiyacı olan kişiye doğru taşımaktır.

Burada Hub'ın en belirleyici bahsini de yapıyoruz. Saras Sarasvathy, uzman girişimcilerin gerçekte nasıl davrandığını inceledi ve bir hedeften başlayıp ona ulaşmak için kaynak kovalamadıklarını buldu. Ellerindeki araçlardan başlayıp dışa doğru inşa ediyorlar. Buna "elindeki kuş" ilkesi diyor: kim olduğunla, ne bildiğinle ve kimi tanıdığınla başla. Bu, neredeyse kelimesi kelimesine, bir mezun ağının zaten ne olduğu. Yani dışarıdan fon gelmesini beklemek yerine, topluluğun zaten elinde tuttuğu sermayeyi harekete geçiriyoruz ve henüz sahip olmadığı parayı bulmak için kullanıyoruz.

Bir ön uyarı: sana bir fırsat listesi verip başvuruyla baş başa bırakmayacağız. Peşinde olduğumuz fonların çoğu, elindeki kuşu bir araya getirip teklifleri ekip olarak birlikte yazmayı gerektiriyor. Her teklif bir sonrakini güçlendirir.

Şu anda: uzmanımız Nur Yılmaz ile tam günlük bir AB fonlama atölyesi: canlı geri bildirimle gerçek teklifler (Hub'ın kendi teklifi dahil) taslaklıyoruz. Ayrıca İTÜ Teknopark'a bir Funding Routes ziyareti: Erasmus tipi fonlamanın nasıl işlediğini onu yürütenlerden öğreniyoruz.

Research · Research-to-Action Lab

Kanıttan uygulamaya

"Türkiye'de ilk nesil olmak hakkında gerçekte ne biliyoruz?"

Sağlık ve sosyal bilim araştırmacılarının bir adı olan inatçı bir boşluk var: bilgi-uygulama açığı (know-do gap): sağlam kanıtların gösterdiğiyle gerçekte yapılan arasındaki mesafe. Ve küçük değil: uygulama biliminde bir bulgunun pratiğe geçmesi genelde yaklaşık 17 yıl olarak tahmin ediliyor, üstelik bilginin bir kısmı hiç karşıya geçmiyor. Bizim gibi bir topluluk için bu boşluk iki yönde de işliyor: ilk nesil deneyimine dair sağlam kanıt onu yaşayanlara nadiren ulaşıyor, onu yaşayanların zor kazandığı bilgi de nadiren araştırmaya geri dönüyor. Türkiye'ye özgü first-gen kanıtı özellikle az ve dağınık, yani bizim için en önemli sorular, cevabı en az olası sorular.

Bu Lab, genelde önüne konan seçimi reddediyor: teoride ve kanıtta titiz araştırma ile kullanışlı ve uygulanabilir araştırma arasında seçim yapmak. Aynı anda hem temel anlayışı hem gerçek dünyada kullanımı kovalıyoruz. Araştırmayı uygulama için terk etmiyoruz, ama araştırdığımız her soru yeterince uygulanabilir olmak zorunda, çünkü cevapların işe yaraması gerekiyor. Bizim için, tüm nesiller için.

Ve insanlarla birlikte yapılmak üzere kurulu, onlar üzerinde değil. Kanıtın ilerlememesinin tek nedeni kötü yayılım değil; araştırma genelde uygulayıcıların hiç sormadığı sorulardan başlıyor. Burada bir çalışmanın ilgilendirdiği insanlar soruyu en baştan şekillendirmeye yardım ediyor; Access'teki navigasyonel sermayeyi taşıyan aynı topluluk, kendi navigasyonunu inceleyen topluluk oluyor. Ortaya çıkan yalnızca bir makale değil: Field Notes, gerçekten insanlara ulaşan erişilebilir bilgi ürünleri.

Field · Field Lab

Ne çalıştı, ne çalışmadı?

"Bir şeyi değiştirmeye çalıştığımızda gerçekte ne oluyor?"

Gerçek problemler genelde o kadar büyük ki, sadece düşünmek bile felç edici oluyor. Biliyoruz. Bu yüzden çalışma hiç başlamıyor, ya da başlıyor, bitiyor ve dersler bir sonraki grup kullanmadan buharlaşıyor. Field bunun panzehiri. Karl Weick'in klasik argümanı şuydu: bir problemi küçük bir kazanıma (somut, tamamlanmış, mütevazı bir sonuca) indirgemek ölçekten vazgeçmek değildir; değişimin gerçekten tutunmasının yoludur, çünkü her kazanım gerçektir, kalıcıdır ve bir sonrakine müttefik çeker. Bu yüzden Field bir ayda bir şeyi düzeltmeyi vaat etmiyor. Partnerlerle (STK'lar, okullar, belediyelerle) küçük, dürüst deneyler yürütüyor, ne olduğunu görüyor ve öğrendiğini yazıyor; böylece kazanım kaybolmak yerine birikiyor.